พี่ว่าน้องเอาเวลาที่มีค่า 5 ปีไรยนที่อื่นเถิดครับ ด้วยความเป็นห่ว
อ่านหนังสือสบายๆ นอนเยอะๆ จบแค่ 4 ปี
เวลาทำงานก็เงินเดือนสตาร์ทเยอะกว่า
ลองคิดดูดีๆล่ะน้อง
ไม่ต้องมาทนทำงานเยี่ยงทาสเยี่ยงกรรมกร
ไม่ได้นอนติดต่อกันไม่รู้กี่วัน
นั่งดมสีโป๊ว สีสเปร์
สูดฝุ่น MDF ฝุ่นโฟมเหลืองที่เป็นอันตราย
น้องเห็นว่าน่าเรียนน่ะมันไม่ได้พิศมัยโสภา
อย่างที่คุณเห็นหรอกครับ
|
| โดย : ผู้ประสบเหตุ |
ผู้ประสบเหตุ ตอบได้เยี่ยมมาก ถูกใจอาจารย์อ้วนมากครับ
อย่าไปเรียนมันเลย ศอ. หากไม่รักจริง จิตใจบอบบาง ขี้แพ้
ชอบอ้างโน่นอ้างนี่ ขี้เกียจ ไม่มีหัวใจรักในการออกแบบ ไม่อดทน
คุณก็ไม่เหมาะกับการเรียนภาควิชานี้แน่นอน ผมยืนยัน
เงินเดือนก็สตาร์ทน้อยก็จริงอีกเหมือนกัน แต่หากรักจะออกแบบแลกเงินเดือนมหาศาล ก็ไม่มีในโลกนี้หรอก
แต่ถามว่าจะประสบความสำเร็จในอาชีพการงานแล้ว เงินก็เป็นปัจจัยในการดำรงชีพเท่านั้น
หากงานออกแบบของเรามีคนเอาไปใช้และได้ประโยชน์แก่สังคม อันไหนมีค่ากว่ากัน อยู่ที่สามัญสำนึก
หรือสำเนียกของคนแล้วล่ะ
ผมได้แต่คาดหวังที่จะมีนักศึกษาที่รักที่จะเรียนเข้ามาเรียน ไม่อยากได้นักศึกษารักสบาย เห็นแก่เงิน
ขี้เกียจ ทำงานด้วยปาก และ"ชอบหายใจทิ้ง"มาเป็นลูกศิษย์
|
| โดย : อ.อ้วน |
.
" ผมได้แต่คาดหวังที่จะมีนักศึกษาที่รักที่จะเรียนเข้ามาเรียน ไม่อยากได้นักศึกษารักสบาย เห็นแก่เงิน
ขี้เกียจ ทำงานด้วยปาก และ"ชอบหายใจทิ้ง"มาเป็นลูกศิษย์ "
.
ขอบคุณค่ะอ. เพียงแต่บอกช้าไปปีนึง
ขอโทษค่ะอ. หนูมัน"รักสบาย เห็นแก่เงิน ขี้เกียจ"
ขอโทษอีกครั้งค่ะอ. หนูไม่ได้"ทำงานด้วยปาก"และไม่ได้"ชอบหายใจทิ้ง"
ไม่เป็นไรค่ะอ. หนูไม่อยู่ต่อแล้วล่ะค่ะ
.
" ไม่มีความอดทน ขี้แพ้ เอาแต่ใจ ไม่ได้เรื่องซักอย่าง "
จะว่าอะไรก็ว่าไปเหอะนะ เราไม่สนจริงๆแล้วล่ะ
.
งานก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ยังเยอะเหมือนเคย คะแนนก็ไม่ได้ห่วยอะไร
เพื่อนก็มีแล้ว รุ่นพี่ก็น่ารัก
ไม่ได้ "ท้อ" อะไร มันเกินคำๆนั้นมาแล้ว
.
ไม่มีอะไรหรอกมันก็แค่ "พอแล้ว พอซะที"
เราไม่อยากทนอีกแล้วล่ะ
เราไม่อยากทน "ไม่มีความสุข" ต่อไปอีกแล้วล่ะ
ให้มันพอแค่นี้แหละ
ความพยายามของเรา ไม่ได้มีไว้เพื่อเรื่องนี้
.
ชีวิตมหาลัยแบบนี้ "มันไม่ใช่" จริงๆว่ะ
"ไม่ได้นอน ไม่ได้พัก" เราไม่ได้อยากได้อะไรแบบนี้
อยากเดินเล่นกับเพื่อนหลังเลิกเรียน ไม่ใช่นั่งเผางานด้วยกัน
อยากไปดูหนังวันเสาร์-อาทิตย์ ไม่ใช่นั่งดมกลิ่งโคปิก นอนตี3
อยากเรียนอะไรอีกหลายๆอย่าง ที่ไม่ใช่ขัดโฟม เลื่อยไม่ เชื่อมเหล็ก
.
ขอบคุณสำหรับเกือบ1ปีที่ผ่านมาและ5ปีที่ใฝ่ฝัน
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าความผูกพันต่างกับความรัก
ขอบคุณที่ทำให้เข้าใจว่าทำได้กับรักที่จะทำมันไม่เหมือนกัน
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าถ้าไม่ได้รัก ก็อย่าไปฝืน
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา มันมีค่ามากจริงๆ ไม่รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมาจริงๆ
ขอบคุณค่ะ "คณะสถาปัตย์" จะไม่ลืมคุณตลอดไป
.
คุณเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ชั้นรู้ว่า คนเราร้องไห้ทุกวันได้
คุณเป็นสิ่งแรกที่ทำให้รู้ว่า ความเครียดและการอดหลับอดนอน มันสะสมได้
คุณเป็นสิ่งแรกที่พิสูจณ์ว่าร่างกายชั้นไม่ได้แข็งแรง
คุณเป็นสิ่งแรกที่ทำให้รู้ว่าการเรียนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
คุณเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ชีวิตม.ปลายมันมีความค่ามากได้ขนาดนี้
คุณเป็นสิ่งแรกที่ทำให้รู้ว่าการเรียนมันไม่ใช่แค่เรา แต่มันคือพวกเรา
คุณเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ชั้นรู้ว่าคนเรามันไม่ได้เก่งได้ทุกเรื่อง
คุณเป็นสิ่งแรกที่สอนชั้นได้มากขนาดนี้ ในเวลาเเค่นี้
.
มันมากเกินกว่าจะพิมพ์ออกมาได้
.
แต่ที่สำคัญที่สุด คุณสอนให้ชั้นพูดคำที่ไม่เคยพูดมาตลอด18ปี คำว่า"ยอมแพ้"
.
อ่านแล้วเป็นไง มันก็แค่ข้ออ้างใช่มั้ย??
ข้ออ้างของคนไร้ความพยายามที่ไม่รู้จักโต
ขอโทษที่เป็นได้แค่นี้ แต่คุณจะรู้อะไรล่ะ??
"หากไม่ได้เข้ามาสัมผัส ก็ไม่มีทางเข้าถึง"
ด่าอีกซิ ซ้ำเติมกันเข้ามา เอาไม่มันเจ็บ เจ็บจนเหมือนจะตาย
เอาให้มันรู้ว่าคำว่า "ยอมแพ้" ทำให้คนเราเจ็บได้แค่ไหน
.
*****************
ปล. กลับมาจากเลี้ยงรหัส รู้สึกผูกพันธ์กับไอดี ลาดกระบัง แบบแปลกๆ รักรหัสและสายเพิ่มขึ้นมากมาย
ปล. ความผูกพันธ์เริ่มเป็นอุปสรรคกับการตัดสินใจ
ปล. จะเอายังไงกับชีวิตดี?? คิดไว้แล้ว คราวนี้คิดแบบระยะยาวเลย ต้องทดแทน1-2ปีที่จะเสียไปด้วย
ปล. คุยกับทุกคนแล้ว เหลือคุยกับพ่อแล้วล่ะ
ปล. มันควรเป็นอย่างนี้ตั้งนานแล้วล่ะ เราแค่ไม่มั่นคงเท่านั้นเอง
ปล. นิ้ม เราจะไปเป็นรุ่นน้องแกนะ (คิดว่า!!!)
ปล. รักและคิดถึงห้องหนึ่ง 6 มกราเจอกันค่ะ
ปล. รักสาธิตจุฬา และ(มหาลัย)ลาดกระบัง(ไม่เข้าอย่างแรงเหอะ)
ปล. รู้สึกเหมือนเป็นบล็อกระบายอารมณ์
ปล. ขอโทษค่ะ เราไม่ได้อยากเป็นดีไซเนอร์
เพราะตอนติว ก็คอนเรียนมันไม่ได้เหมือนกันเล้ย เฮ้อ
แต่เราหาความสุขกับงานที่ทำได้อยู่ เลยยังไม่เปลี่ยน
ไม่หรอกความจริง ระบบเอนท์ก็ทำให้เปลี่ยนได้ยากด้วยแหละ นี่จะเปลี่ยนอีกแล้ว เหอๆ
แบบนี้ไม่เรียกว่ายอมแพ้หรอก แค่เราเพิ่งแน่ใจว่าเราไม่ชอบจริงๆ และไม่สามารถหาคาวามสุขจากมันได้
และก็เลือกที่จะไปหาสิ่งที่คิดว่าเราจะมีความสุขกับมันมากกว่า
ขอให้ทางที่เลือกเดินใหม่มีความสุขนะ คิดว่าคงคิดมากมานานแล้ว คิดว่าคงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองแล้ว และจะไม่เสียใจภายหลังกับการตัดสินใจครั้งนี้
ชีวิตเป็นของเรา ทำไมเราจะหาสิ่งที่เราคิดว่าดี และมีความสุขให้กับชีวิตของเราไม่ได้หล่ะ
คนเราน่ะ มันตายง่ายจะตาย พรุ่งนี้อาจจะโดนรถชนตายไปเลยก็ได้ใครจะรู้
.
ขอให้มีความสุข และสนุกกับชีวิตในรูปแบบที่กำลังจะผ่านไป ตักตวงสิ่งดีๆให้มากที่สุด
เตรียมพลังสำหรับชีวิตแบบที่เราอยากเข้าไปสัมผัส
สุดท้ายขอให้โชคดี
#1 By on 2007-12-13 08:06